Rudy MOENAERT

Blogs

Vince, de romantiek van het falen

posted by Prof. dr. Rudy K. Moenaert on 28/08/2019

De match Genk – Anderlecht (23 augustus 2019) bracht de dramatiek die voetbal zo mooi maakt. De nieuwe kwetsuur van Vincent Kompany, én de goal van Racing Genk, duwden het fiere Anderlecht dieper in een reeds desastreuze put. Dagelijks ontvang ik via Whatsapp grappen over les mauves, de ene grap al minder fijnzinnig dan de andere. En dat laatste zeg ik als supporter van Club Brugge.

Maar voetbalanalisten zijn het eens – er wordt tenminste weer gevoetbald in Anderlecht. Daar draagt de komst van Vince the Prince zeker toe bij. Opgegroeid in de Brusselse Noordwijk leert zijn levensverhaal dat the American Dream ook in België kan. Begaafd in denken, handelen, spreken en spelen is hij uitgegroeid tot één van de beste verdedigers ter wereld. Zijn MBA aan de gereputeerde Manchester Business School bewijst wat ieder TV-interview met hem toont – de man is topklasse.

De taak van Vincent Kompany is om de broodnodige commitment doorheen Anderlecht op te bouwen. De wijze waarop Kompany jonkie Marco Kana vastnam voor hij het voetbalveld afstapte, symboliseerde dit perfect. Als er iemand het fijnmazige samenspel van competenties en cultuur kan organiseren en Anderlecht terugbrengen naar de oorsprong, is het Vincent wel. Want de paarswitte kernwaarden zijn de voorbije jaren verloren gegaan.

Reeds een halve eeuw verblijdt Anderlecht de voetbalsupporter met creatief voetbal gebracht door magnifieke voetballers (Van Himst, Rensenbrink, Vercauteren, Nilis, Kompany). Deze ploeg heeft nooit de sturm und drang van Club Brugge gehad. Nee, bluvngoan is niet de huiscultuur van Anderlecht.

Valt organisatiecultuur moeilijk te managen, ze is eenvoudig te vernietigen door fout leiderschap, zo toont ook de neergang van Anderlecht. René Weiler werd in 2016 aangesteld  als trainer om “de identiteit van Anderlecht te herstellen” (dixit manager Herman Van Holsbeeck). Met werkvoetbal, dat bij momenten pijn aan de ogen deed, behaalde Anderlecht in 2017 zijn laatste titel. Het bestuur van Anderlecht sloopte de kernwaarden en het team speelde kampioen. Het tijdelijke succes versluierde enkel de ernst van de toestand. Het is een les voor elke CEO – inzetten op efficiëntie zonder waardecreatie voor de klant loopt fout af.

Eigenaars, managers en trainers veranderden bij Anderlecht. Maar kost het bedrijven tijd om de dringende noodzaak van verandering in te zien, het kost nog veel meer tijd om de organisatie vervolgens recht te trekken. De heropbouw van Club Brugge en de opbouw van AA Gent vereisten een jarenlange inzet. Liverpool jaagt al dertig jaar op een nieuwe landstitel.

De leiderschapsstroming is een exponent van de resource-based view of the firm – niet de markt maakt het verschil, maar wel de middelen die de organisatie inzet. Mag ik nuchterheid aanbevelen?  De concurrentie zal het Vincent Kompany, of welke leider ook, niet makkelijk maken. “When a management with a reputation for brilliance tackles a business with a reputation for bad economics, it is the reputation of the business that remains intact.” (Warren Buffett) Laat ons leiders, hoe succesvol ook, niet verafgoden. Het zijn ook maar mensen.

Hoe goed Vincent Kompany ook is, het zal een tijd duren eer de transformatie als succesvol kan worden bestempeld. De signalen van beterschap zijn er reeds. Dit vormt precies de romantiek van het voorlopige falen - de toekomstige winst zal helder schijnen. Misschien is er dit weekend reeds een erfolgserlebnis tegen Standard. Nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen maar ik gun het Vince en Anderlecht wel.